Mijn verhaal –
Hoe El Patron Foodtrucks ontstond
Van een jeugdige pizzaverslaving tot twee karren. Dit is mijn verhaal.
De jongen met een pizza verslaving
Ik was dat kind dat nooit vroeg “wat eten we?”. Ik vroeg gewoon “pizza of pizza?”. Onze diepvries was standaard gevuld met kartonnen dozen en mozzarella. Op vakantie hoefden mijn ouders zelfs geen restaurant te zoeken—één blik op de kaart: staat er pizza? Ja? Oké, Sam is gelukkig.
Corona: de onverwachte studentenjob
Tijdens corona lag alles stil, behalve mijn honger naar iets nieuws (en naar pizza, uiteraard). Een vage kennis vroeg me om pizza’s te leren bakken zodat ik eens kon inspringen in zijn kraam.
Na één avondje meekijken stond ik de week erna… helemaal alleen. Klassieke “vuurdoop”.
De planningsagenda had lijntjes van vijf minuten, dus ik dacht dat ik elke vijf minuten een bestelling moest noteren. Drie kwartier later stond ik zes tickets achter, mijn baas stond te zweten en de rij klanten kon je vanop Google Maps zien.
Maar hé: ik heb het overleefd. En ik heb er leren multitasken als een octopus op Red Bull.
Gat op te vullen in de markt
Na wat maanden pizza’s bakken, verdween mijn baas van het toneel door… laat ons zeggen “juridische interesses”.
Ineens was er een plekje vrij op de markt. Mijn hersenen: dit is mijn kans.
Mijn portefeuille: absoluut niet doen.
Ik: we doen dit.
De caravan én de knal op de E17
Een beperkt budget brengt je al snel op tweedehands websites.
Daar vond ik een “foodtruck”—een caravan die wat teveel vertrouwen vroeg.
Mijn ouders zouden dit nooit goedkeuren, dus ik reed in stilte naar Antwerpen, trok mijn bankkaart open en reed terug met mijn “pareltje”.
Tot… BAM.
Band ontploft. Pechstrook.
Ik bel mijn vader:
“Papa, word niet kwaad… ik heb stiekem een foodtruck gekocht en ik heb alleen je nummer van Europ Assistance nodig.”
Vijf minuten later stond de takeldienst er al. Dacht ik.
Bleek dat het de politie was die een andere takeldienst had opgeroepen. Topmoment.
De reality check thuis
De caravan kwam eindelijk op de oprit… en ik zag het volledige plaatje:
Roest verstopt achter houten platen.
Behang dat sneller loskwam dan mijn motivatie tijdens examens.
Een vloer die kraakte van pure wanhoop.
Ik voelde mij opgelicht, maar er was geen weg terug.
Nieuwe oven. Nieuwe tafel. Schilderen. Verbouwen. Slopen. Zuchten.
Maar stap voor stap veranderde dat wrak in mijn foodtruck.
De "testdag" die viral ging
Ik wilde geen officiële opening doen, gewoon een testdag om te zien of alles werkte.
Dus ik plaatste één Facebookbericht.
Mensen begonnen massaal te delen.
Die testdag werd mijn drukste verkoopdag ooit.
Als je denkt dat een vuurdoop eenmalig is, begin gerust een foodtruck.
Feestje? "ik doe nog geen feestjes" ... oeps.
Ik had mezelf voorgenomen: het eerste jaar geen feestjes. Eerst ervaring opdoen, dan pas privé-events.
Maar ja… dan vraagt iemand “Kun jij onze communie doen?”
Tuurlijk!
Na die eerste keer wist ik: dit is een ander level. Veel stress, veel fun, veel leren.
Personeel inschrijven: pure hel
Ik dacht: personeel inschrijven? Hoe moeilijk kan dat zijn?
Vijf uur later, drie foutmeldingen rijker en een migraine die live te volgen was op radar.be bestond mijn conclusie: héél moeilijk.
Bij feestje twee ging ik naar een interimkantoor.
Daar hoorde ik dat ik alles verkeerd had gedaan en een boete mocht betalen.
Kostprijs voor “het zelf proberen”: ongeveer drie keer hoger dan uitbesteden.
Leergeld, noemen ze dat.
De zoektocht naar een nieuwe foodtruck
De eerste kar betaalde zichzelf terug en ik voelde dat het tijd was voor een nieuw niveau.
Na verschillende bezoeken vond ik “de ene”.
Ik wilde hem direct meenemen.
Verkoper: “Ik zou dat niet doen, er hangt geen nummerplaat aan.”
Ik: “Ach, wat is de kans dat we politie tegenkomen?”
Verkoper: “Er staat er één voor u.”
Oké… terug naar huis rijden om een nummerplaat te halen dus.
De groei: twee karren, een team, een visie
Vandaag heeft El Patron:
• een vernieuwde, pizza-kar
• een tweede kar voor pasta feestjes
• een team studenten waarop we kunnen rekenen
• een agenda met feesten, events en vaste standplaatsen
• en vooral: een ondernemer die fouten blijft maken, maar er elke dag slimmer uitkomt.
El Patron is niet gewoon een foodtruck.
Er zouden dan ook nog wat verhaaltjes kunnen komen, zoals de eerste pizzadegen die er uitzagen als pitta broodjes, 2 karren die ingezet zijn voor een kleine bestelling of de slechtste markt met het mooiste feest tot gevolg. maar dat zou teveel zijn.
Het gaat er om dat El Patron een verhaal van lef, stoten, vallen, opstaan, lachen, zweten, leren en vooruitgaan.
En we zijn nog maar begonnen.
